Niemandsland

Alhoewel Ibiza achteraf een geweldige, transformerende ervaring bleek, heb ik me tijdens de hele beleving ook behoorlijk eenzaam en verward gevoeld. Want waar hoorde ik nou echt thuis? Ik wist het niet.

niemandsland

Ik bevond me een tijdje in niemandsland. Ik voelde me verward, verloren en alleen. Mijn tijd verdeed ik op slechts 2 manieren: of ik liep doelloos rond, of ik zat voor me uit te staren. Ik dacht terwijl ik nergens aan dacht. Ik huilde en schreeuwde. En huilde en schreeuwde. Waar kon ik naar toe? Terug naar waar ik vandaag kwam kon ik niet meer.

 

Het land van Ego.

 

Van denken & doen. Van mannelijke energie. Daar waar ik bekend was en de touwtjes in handen had (haha illusie). Het was nogal verwarrend want een deel van mij riep Ga terug! Ga terug! En dacht: daar is het veilig. Maar ik kon niet meer terug. Met geen mogelijkheid. Ik wilde het ook niet. Want ik werd aangetrokken door een ander land.

 

Het land van Zelf.

Van zijn & voelen. Van vrouwelijke energie. Dit land kende ik wel een beetje. Ik kom er vandaan. Roots. De laatste maanden verbleef ik er weer steeds vaker. Als ik werkte met klanten. Vol overgave. Afgestemd. Vanuit pure liefde. Maar in mijn eentje vond ik het gek om hier te verblijven. Er zijn geen touwtjes om in handen te hebben. Ik hoefde hier niets te doen. En dat was ik nog niet zo gewend.

Wat ik nodig had was overgave.


Volop durven springen. No matter what. En geheel onverwachts kwam dat moment. Het moment van volledige overgave. Vanuit volledig zijn & voelen, met slechts een nano moment van denken tussendoor, deed ik. Samen met een collega. Bogen we een ijzeren staaf dubbel. Vanuit een punt op onze keel. Een moment van euforie, ongeloof en verbazing. Maar daarna…het was net of ik het niet zelf beleefd had. Voor ik het wist zat ik weer in niemandsland. Ging er een week voorbij. Doelloos en starend. Ik werd er gek van. Begreep het niet.

 
Vandaag had ik er genoeg van. En nam ik actie. Vanmiddag liep ik een speciale route. Een soort Santiago de Compostela, maar dan de Santa di Agnesa. Ik liep van Noord naar Oost, van Oost naar Zuid, van Zuid naar West en van West weer terug naar Noord. Ik zag zachte wolken, een donker bos, een heerlijk strand en koeien in het gras. En ieder beeld nam ik mee, mezelf in. Alsof ik door mijn eigen land liep, Agnesland.

En ik besefte me ten volste dat ik alles wat ik nodig heb in me draag.

Dat ik niet hoef te kiezen voor Egoland of Zelfland. Dat alles exact is zoals het is. Dat ik de energie uit alle windstreken met me meedraag, waar ik ook ga. Dat ik pure ZachtKracht ben, leef, adem, voel, zie. Dat ik zacht mag zijn én kracht tegelijk. Dat ik het alleen maar op hoef te pakken en vooral: dat ik daarin mijn verantwoording neem.
 
En dat heb ik vandaag gedaan. Ik ben opgestaan. Heb het verdriet, de machteloosheid, de doelloosheid omarmd en aanschouwd. Maar heb het nu niet langer nodig. Ik weet waar ik naar toe op weg ben. En ik weet wat ik bij me draag. ZachtKracht. In optima forma. Zijn, Voelen, Denken en Doen. En zo kan ik nu weer Groeien.
 

 

Ik pak mijn rugzak en ga.

Ik verlaat Niemandsland. En kijk vol nieuwsgierigheid uit naar alles wat er op mijn pad komt. Ik neem je graag met me mee. Op reis. Maar let op: deze ‘reis’ is alleen voor DareDevils. Je moet wel durven. Lees hier maar verder en kijk of het iets voor jou is.
 
P.S. Er zijn er 6 personen met mij mee op reis gegaan. En hun leven is drastisch en positief veranderd. Wees dus gewaarschuwd. Maar verder: Just trust.

Wil je stoppen met strugglen en starten met stralen?
Download dan nu de Break Free Gids!

Please enter your name.
Please enter a valid email address.
Something went wrong. Please check your entries and try again.